కన్నీటి ప్రవాహానికి, ఎదురొడ్డి నీవు లేని నా జీవన నావలో ఒంటరిగా పయనిస్తున్నాను..
ప్రతీ క్షణం, ఒక యుగం,
ప్రతీ రాత్రీ, ఓ వింత అనుభవం,
కనులు మూస్తే, నీ చిరు నవ్వుల మోము నా కనుల ముందు కదలాడుతూ వుంటుంది,
నీ చిరు నవ్వుల సవ్వడి వినపడుద్దేమో అని చూస్తే,
నా హ్రుదయాన్ని కోస్తున్న శబ్ధం :)
ఏ మాత్రం నొప్పి తెలియట్లేదు, హాయిగా వుంది....
నా ఈ గాయ పడిన హ్రుదయాన్ని, నీ జ్ఞాపకాలతో బంధించి ఉంచాను,
మరుజన్మకైనా వచ్చి చూసుకో,
నీ చిరునవ్వులకు కరిగి నిను దరి చేర్చుకుంటుంది,
నా నిరీక్షణ ఫలించిందని ఆనందిస్తుంది.
అదే ప్రేమతో ..
Monday, October 26, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment