నీ....

నువు రావని తెలుసు, రాలేవని కూడా తెలుసు..
ఐనా ఎందుకో నాకీ బాధ!
మనం అనే పదం నా జీవితంలోకి మళ్ళీ రాదేమో! అనే భావన నను నిలువెల్లా దహించి వేస్తుంటే...

నిను వెంటాడలేక, నీతో మాట్లాడలేక, నిను చూడలేక..
నాబాధను ఎవరితో చెప్పుకోలేక..
నా హ్రుదయం ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ..
నా కన్నీరు ఎవరి కంటా పడకూడదని, అలా ఒంటరిగా బయలుదేరిన నాకు...

"ఏమైందిరా!" అనే పిలుపు వినపడి వెనక్కు తిరిగి చూస్తే..
నా వెనుక ఎవరూ లేరు...
ఇది నా భ్రమా! అనుకుని అలా ప్రయాణం సాగిస్తూ ఉండగా...
మధ్యలో "తిన్నావా?" అని నువ్వడిగినట్లు నాకు అనిపించి "ఆకలి లేదురా!" అని చెప్పి చుస్తే... "
నిజం, నేనొక్కడినే మాట్లాడు కుంటున్నాను.. :)

నీ తలపులతో ఒంటరిగా కుర్చున్న నాకు, ఏమి చేయ్యలో తెలియక అలా చూస్తూ ఉండగా...
నా కళ్ళు ధారలై ప్రవహించి, నా భగ్గుమంటున్న నా హ్రుదయ వేదనను కొంచెం చల్లార్చాయి..

ఏమో తెలియదు, ఎందుకో కూడా తెలియదు..
ప్రస్తుతం, నేను నేనులా లేను...
నన్ను నేను చూసుకుంటే.. నేనేనా! అన్న ప్రశ్న...
నీ ఎడబాటును నేను భరించలేనెమో!

ఆశలు చంపుకున్న నాలో తిరిగి ఆశలు రేపావు,
నను వీడను అని, నను విడుస్తున్నావు,
నాతోడుగా ఉంటానని, నను ఒంటరిగా వదిలేస్తున్నావు..


నా మీద నీకు "ప్రేమ మాత్రం లేదు" అని నువ్వు చెప్పిన చేదు నిజం...
:)
నేను భరించలేక పోతున్నా...
ఒక్క మాట.." ప్రేమ ఉంది " అనే మాటకోసం ఎదురుచూస్తూ...

నీ....